Hai días en que, logo de moito enredar aquí e acolá, un remata acolléndose a aqueles versos do soneto “Reconocimiento de la vanidad del mundo”, do militar e poeta renacentista Francisco de Aldana: «En fin, en fin, tras tanto andar muriendo, / tras tanto variar vida y destino, / tras tanto, de uno en otro desatino, / pensar todo apretar, nada cogiendo…».   Ese disfrace que algúns levamos por riba e que tan

De verdade que non nos damos conta? Seguimos colgando aquilo que nos parece importante (sinto dicilo, pero eu estou bastante ben informado) ou facendo autopropaganda (eu fixen aquilo ou este ou aquela outra cousa) ou dándolle merengue ás amizades ou marcando un Me gusta como se non nos coñeceramos ou mesmo non puideramos guasapear ou falar por teléfono ou, moito mellor, quedar un día para tomar un café, un viño, unha caña… e falar e/ou

    Esa parte da vida, a cruel, a inxusta, contra a que non valen argucias intelectuais, nin corazas, nin experiencias (que dicir das políticas do Eu, estatais ou privadas, psicolóxicas e de autoaxuda, agás que son de risa). A que nos confirma que desde que nacemos todo é perder, perdernos e perder sobre todo aos seres queridos. A que é inmune á alegría, á coraxe, ao amor, á amizade e á palabra, cinco misterios

    Comparto viños con dous vellos militantes do Partdo Comunista e de CC.OO dos que me separa un infinito en cuestións políticas e de ideas. Como un xa ten os seus anos, e eles tamén, e despois de discutir como parvos tertulianos, acabamos recoducindo a conversa a iso que se coñece como socioloxía do ocio: dime con quen tomas os viños e direiche quen es. Ao final rematamos tendo unha charla agradable e interesante

    Cada vez máis lonxe das redes sociais e deste xeito de compadreo e propaganda tan próximo ás fratrías adolescentes (hoxe, a adolescencia chega máis alá dos cincuenta). Sen animo, por suposto. de botarme á xugular das persoas que sustentan o que non considero nin plausible nin razoable (os anos e a fatiga pesan: non quero pecar de bondadoso), pero tamén sen querer evitar ser comedido na controversia e deixando moi claro que ningunha

    «Que pasa cando non pasa nada na miña vida? que pasa a maioría dos meus días?», pensaba onte cando ía no autobús e case me paso de parada… Moraliña: Non hai que pensar demasiado en parvadas.   Dúas frases do cómico estadounidense Bill Hicks (Georgia, 1961-1994) que teñen a súa graza: «Son un cómico e un poeta, se nalgún momento no se rin, é que iso era un poema»; «Méntennos acerca da marihuana.

    Conta o xornalista, escritor e cineasta Luis Alegre en El País que o pasado venres, 18 de marzo, nun coloquio que mantiveron en Tudela Manuel Jabois e Fernando Savater sobre as claves da felicidade, Savater, que fai un ano que perdeu a causa dun cancro á súa compañeira, a profesora, documentalista e cinéfila Sara Torres, coa que asinou o seu último libro, Aquí viven leones, afirmou nun momento da conversa, evocando á filósofa

    Non acostumo a mentir (agás por motivos piadosos), pero hai veces que non conto a verdade. Non lle faltaba razón a Agustín de Hipona (De mendacio) cando subliñaba a importancia do secreto.   Co gallo das conversas para acadar pactos entre as diversas forzas políticas e falando da tan cacarexada transparencia, escribe atinadamente Miguel Ángel Aguilar no semanario Ahora: «… la transparencia total es invisible, totalitaria, paralizadora y sólo son posibles acuerdos a

    Teño para min que parte do éxito dos documentais descansa na crenza que teñen tanto creadores como espectadores de que este tipo de películas non pertencen ao xénero da ficción. Esquecen que, aínda sen ter en conta que a mirada que grava ou fotografía xa manipula, a montaxe a posteriori dos distintos planos rodados, cos engadidos da palabra e a música, non é máis que o intento de elaborar un argumento visual e

    Penso que a política só pode aspirar a ser a arte do contínuo debate de ideas sobre a vida social que compartimos e non debe admitir, a non ser que teñas unha concepción totalitaria da mesma, ningunha alternativa duradeira ou solución final que propoña arranxar de xeito definitivo os moi diversos problemas aos que nos enfrontamos os humanos, e menos en sociedades tan complexas como as actuais. Iso é cousa das teoloxías, xa