Noli me tangere Cumprido tan só un mes de confinamento, quen máis quen menos anda con ganas de saír á rúa e volver a relacionarse, mesmo aqueles que contan con pisos ou casas ben condicionadas e pasan o peche en agradábel compaña. A verdade e que non estamos afeitos a este tipo de situacións, a vivir con medos e incertezas e agardando cas autoridades diten a orde da tan desexable liberación. Xa
Abriles [de hogano e de antano] Con abril chegan de novo as flores, os froitos e o cantar de cortexo dos paxaros, mesmo están presentes no pequeno patio máis mal que ben axardinado do meu edificio. Pasa todas as primaveras: repítese o ciclo anual da vida na natureza coma se non pasaran os anos, invitándonos aos humanos, aos mortais, a manter a ilusión de que a nosa existencia rexurda, floreza e frutifique
Contaba este mércores pasado a escritora Laura Freixas en El País que non se pode mitificar ningunha creación artística e que mesmo obras de calidade e que forman parte do canon literario, como a novela Lolita de Nabokov, deben ser analizadas e criticadas en canto, para ela, representan un exemplo, ao igual que tantos outros, de como o patriarcado manipula no seu beneficio a cultura. Imaxino que a mesma operación crítica podería facerse
Dous temas que desafían a nosa capacidade de comprensión Os títulos dos libros de Santiago Lamas son case sempre un tanto enganosos respecto ao seu contido ―xa dixen noutra ocasión que os seus escritos non son fáciles de titular. Ocorre tamén en Lisboa e o mal (Ourense: El Cercano, 2017), o seu último libro, no que Lamas ofrece baixo un mesmo título dous ensaios distintos: o primeiro, dedicado ao mal, e o segundo,
Tal vez o noso cerebro, a pesar da súa case infinita complexidade, tenda a ser dicotómico ou binario e, por preguiza ou eficacia, estea acostumado a funcionar en branco e negro (paixóns e vicios a parte, pois estes, teño para min, fan de nós o que queren). Como entender, senón, que Francisco Camps, o ex presidente da Comunidade de Valencia, que non foi condenado ata agora por ningún dos cargos que se lle
Natasha Lelenco é unha artista polifacética (pintura, ilustración, fotografía, vídeo) que naceu en Chisináu, a capital de Moldavia, un pequeno país que está encaixado entre Romanía e Ucraína e que foi a máis cativa das antigas Repúblicas soviéticas. Logo de estudar na Facultade de Belas Artes da cidade romanesa de Oradea, iniciou un periplo cara Occidente que a levou a Badalona, Ribadavia, Ourense e á Casa das Peritas, no lugar de Mallas, en Fisterra,
Onte pola tarde, no Consello da Cultura Galega, o escritor José Antonio Millán disertou sobre a lectura en España e fixo un resumo do Informe 2017 (datos do ano 2016) que sobre o tema el mesmo coordinou por encargo da Federación de Gremios de Editores de España e que se pode consultar na rede (lalectura.es). Chama a atención que sigan aumentando o número de títulos anuais publicados, máis de 80.000 (aínda que descontando
Así se chamaba unha das comparsas do carnaval de Ribadavia alá polos anos anteriores á Segunda República. Pouco máis se sabe dela, polo de agora, que o que revela a fotografía: un grupo de homes da vila disfrazados ao xeito dos fascistas italianos. Coñécense aos membros da comparsa, pero non as cancións que interpretaban e que semella foron compostas, como tantas outras da época, por Luis Brage Villar, célebre músico compostelán e director da
Nun día como hoxe pillabamos a corredoira que saía por detrás da igrexa para recoller musgo nos valados das leiras. Falo de cando era neno, cando montar o belén na casa era o acontecemento que marcaba o final dos monótonos días de escola e o inicio das vacacións e das Festas de Nadal. Montar a escenografía do nacemento de Xesús supoñía mergullarse nunha historia semellante aos asaltos que os meus sioux, cheyennenes, comanches
Os que somos un pouco obsesivos ou excesivamente curiosos na nosa relación co mundo e os seus negocios acostumamos a darlle moitas voltas a todos aqueles asuntos que cremos nos afectan a nós e ao resto dos mortais. A día de hoxe andaba un atarefado co tema de crecer como persoa. Pensaba que talvez só teñamos algunha posibilidade de conseguilo cando nos esquecemos de nós e nos liberamos da protección do grupo,
