Un intenta deixar de ser quen é, ou, alomenos, procura non empeñarse demasiado en selo, aínda correndo o risco de converterse en inimigo dun mesmo. Creo que o intento paga a pena e que non lle faltan razón a aqueles versos de Álvaro Mutis: «A la vuelta de la esquina / te seguirá esperando vanamente / ése que no fuiste, ése que murió / de tanto ser tú mismo lo que eres».
Remexendo vellos papeis, atopo un recorte de prensa de fai máis de dous anos: unha entrevista en El Mundo na que Víctor Márquez Reviriego, un dos grandes do xornalismo parlamentario español da Transición, declaraba: «Pasas de querer cambiar el mundo a conformarte con que te limpien la acera». Unha frase tan tópica como conformista e que acostumamos a adxudicar a vellos e xente desenganada. Neste caso penso que acertariamos de cheo. Por entón,
Remexendo vellos papeis atopei varias cartas de amor, de cando aínda se escribían a man, a máquina ou a ordenador e se enviaban por correo ordinario, electrónico ou fax. Agora manda o texto breve do WhatsApp e as relacións mantéñense e mesmo se cortan a través do móbil. Unha pena para os que somos adictos á correspondencia de case todo tipo, con inclinación cara a de amores e amigos. Para outros, máis desprendidos
Un dos pequenos praceres que sempre busco na prensa é a lectura daqueles articulistas que son do meu agrado polo que contan e por como o contan, e máis cando poñen en cuestión as miñas ideas con bos e poderosos argumentos. Dos galegos que escribiron en castelán nos xornais, o meu favorito foi e aínda é Cunqueiro, un clásico que non deixo de reler a miúdo e que continua marabillándome e roubándome sorrisos.
Remexendo na casa en vellos papeis, atopei unas notas que recompilei a comezos dos anos noventa a xeito de receitario a seguir para intentar achegarme a iso que desde os escritores da antigüidade grecolatina coñecemos como a boa vida e que nada ten que ver co negocio da autoaxuda e demais psicoloxías baratas que inzan no mundo editorial, nos medios e nas redes nas últimas décadas. Curiosamente, da boa vida falan dous libros
«Jamás he visto tanta soledad, tanta tristeza, un cielo más pálido […] Santiago no es ciudad; es un sepulcro», así lle contaba, por carta, Rosalía de Castro a Murguía, a impresión que lle produciu Compostela nada máis chegar de viaxe desde Madrid en decembro de 1861. Semella que a escritora non cambiou a súa percepción sobre a cidade co paso do tempo, polo menos se facemos caso a un dos poemas do seu
Reapareceu de novo abril, pasou fugaz e xa está entre nós maio florido, «cuando hace la calor […] cuando los enamorados van a servir al amor», como rezaba o anónimo e fermoso Romance del prisionero do Romancero viejo, cantado por Chicho Sánchez Ferlosio e Amancio Prado e que tan apropiado resulta para tempos de confinamento. Tamén era por maio cando o meu señor don Álvaro Cunqueiro lía as Crónicas de Froissart en cabais
Ler os xornais á primeira hora do día -enténdase, cando consigo erguerme da cama- é un vicio que adquirín na mocidade e que continuo practicando camiño de converterme en aposentado e a pesar da crecente sensación que teño, sobre todo cando consulto os diarios dixitais, de entrar nun deses comercios chineses onde venden de todo e nos que dificilmente consigo orientarme. As veces penso que a inflación desmesurada de información maioritariamente repetitiva, de pouca
Conducía o coche coa tranquilidade, a seguridade e a lixeireza coas que montaban a cabalo os guerreiros comanches naquela escena de Centauros do deserto na que Etham e Martin os descubrían ao amencer, no horizonte, cabalgando devagar en fila india. Esas mañas súas eran constantes, tanto se ía a catro como se aceleraba a tropecentos. Cousas da xenética (seu pai era un magnífico condutor) e dunha aprendizaxe temperá, aínda que non se pode descartar
En setembro de 1986, cando abriu a Bodeguilla en San Roque, aínda vivía no barrio. De feito, desde que cheguei a Compostela, en xaneiro de 1974, e ata 1987, a miña vida discorreu na mazá de casas que limitan as rúas de Loureiros, Hospitalillo, San Roque e a pequerrecha Praza das Penas. Lembro que, polo menos ata os oitenta, as xentes do barrio paseaban as mañás en bata de casa e zapatillas, e
